19 czerwca 2009

Rywale - rozdział 14


Głośny dźwięk rozniósł się po pokoju, wyrywając Naruto z przyjemnego snu z Sasuke w roli głównej. Wyciągnął na oślep rękę, chcąc uciszyć nieznośny budzik, jednak mimo, że trafił już za trzecim razem, hałas nie ustawał. Otworzył leniwie jedno oko. Zegar stał spokojnie, nie wibrując jak zawsze przy porannej pobudce. Zerwał się gwałtownie, uświadamiając sobie, że to nie budzik, a dzwonek do drzwi. Narzucając na siebie byle jaką bluzę, podszedł i przekręcił klucz w zamku. Otworzył, jeszcze nie do końca przytomny, pocierając powieki i ziewając szeroko.
– Widzę, że miałeś ciężką noc. – Ironiczny głos zmusił go do kontaktu z rzeczywistością.
Naruto zamrugał zdezorientowany. Naprzeciwko niego, oparty niedbale ścianę, stał pan geniusz we własnej osobie. Ubrany w granatową bluzę i jasne dżinsy, z włosami opadającymi na bladą twarz o idealnych rysach… To na pewno rzeczywistość? Może wyobraźnia płata mu figla i to kolejny obraz senny? Naruto oblał się lekkim rumieńcem na wspomnienie swojego snu. Nie uszło to uwadze Sasuke.
– Aż tak na ciebie działam? – spytał lekko kpiącym tonem, przygryzając dolną wargę.
Naruto drgnął i zupełnie bezwiednie oblizał spierzchnięte po nocy usta, co Sasuke zinterpretował na swój własny sposób. Popychając właściciela w głąb mieszkania, wszedł i zamknął drzwi. Chłopak spojrzał na niego zdziwiony, naprawdę nie rozumiał, co jego rywal robi w jego domu o wpół do siódmej rano. Chciał jeszcze pospać, tym bardziej, że tego dnia ich jedyne zajęcia były dopiero na dziesiątą. Nie miał pojęcia, że Kakashi, odpłacając pięknym za nadobne, za wczorajszą porażkę, zaplanował trening na siódmą rano, a Sasuke, tak jakoś zupełnie przypadkiem zapomniał mu o tym powiedzieć.
– Ubieraj się, jedziemy – rzucił, informując jednocześnie o planach trenera.
– Cholera, draniu. Nie mogłeś powiedzieć mi wczoraj? – Niebieskie oczy pociemniały ze złości.
– Zapomniałem.
– Zapomniałeś, akurat! – prychnął Naruto. Z cierpiętniczą miną udał się do łazienki, wychodząc z niej po chwili już kompletnie ubrany, a następnie zszedł za Sasuke do jego samochodu.


– Nie wypiłem przez ciebie kawy – zaczął marudzić, gdy tylko ruszyli z parkingu.
– Ja piłem, dobra była. – Sasuke nic sobie nie robił z morderczego spojrzenia, jakim uraczył go w tym momencie Naruto.
– Jesteś draniem! – mruknął chłopak, opierając głowę o zagłówek. Po chwili przypomniał sobie o czymś i sięgnął na tylne siedzenie po swoją torbę. Grzebał w niej chwilę i w końcu wyciągnął coś w czerwonym, błyszczącym opakowaniu. – Czekolada – krzyknął uradowany. 
Sasuke tylko zerknął na niego, kiedy  rozwijał ulubiony smakołyk.
– Mmm, pycha – mruczał zadowolony Naruto, gryząc batonik.
– Serio? Daj spróbować. – Sasuke wcisnął hamulec i zatrzymał auto na czerwonym świetle.
– Nie ma już. – Chłopak, z uśmiechem zadowolenia na twarzy, wepchnął sobie do ust ostatni kawałek.
– A tam, nie ma… – Nim zdążył zareagować, Sasuke pochylił się i zlizał językiem czekoladę z jego warg. – Hn… Racja, dobre. – Uśmiechnął się sam do siebie, wrzucając bieg i ruszając za jakimś niebieskim vanem.
Naruto z wrażenia upuścił opakowanie, rozsypując okruchy. Co to miało do cholery być?
– Nie śmieć mi w samochodzie – rzucił kierowca, jak gdyby nigdy nic.
– Draniu! Co ty wyprawiasz? – Naruto w tym momencie najmniej obchodził papierek, który, pozostawiony sam sobie, wpadł między siedzenia, tym samym zakłócając porządek panujący w samochodzie.
– Prowadzę, jakbyś nie zauważył.
– Nie o to mi chodzi – zmarszczył brwi.
– Nie? A o co? – Sasuke wyłapał w lusterku minę swojego pasażera i lekki uśmiech pojawił się na jego twarzy. Lubił drażnić się z tym młotkiem i obserwować jego reakcje. Chociaż, nie. Lubił, to za mało powiedziane. On to po prostu uwielbiał.
– Jesteś okropny. – Naruto nadał policzki, spoglądając spod byka na chłopaka, którego kąciki ust ciągle były uniesione. Przemknęło mu przez myśl, że na taki widok mógłby patrzeć i patrzeć…
– Ale tobie się to podoba – Sasuke bardziej stwierdził niż zapytał, a czarne oczy spojrzały przenikliwie.
– Chciałbyś. Myślisz, że jesteś najlepszy, najprzystojniejszy i masz najbardziej seksowny tyłek w całej Akademii? – wyrzucił z siebie Naruto, dopiero po chwili zdając sobie sprawę, że opisał rywala tak, jak sam go widział. Nie no, tego było już za dużo. Jak mógł powiedzieć, że ten cholerny Uchiha ma seksowny tyłek? Przecież to zabrzmiało jakby… jakby…
– Nie, ale ty tak uważasz. – Sasuke najwyraźniej odgadł jego myśli i wydawał się z tego powodu niezwykle zadowolony.
– Wcale nie! – Zaprotestował słabo Naruto, czując, że znów zaczynają go palić policzki. Dlaczego ciągle dawał się wyprowadzać z równowagi?
Sasuke tylko pokręcił głową, informując tym samym, że absolutnie mu nie wierzy i wjechał na parking przed uczelnią. Oprócz jego Hondy, stały tam może trzy samochody. Naruto ogarnął ten widok i zmarszczył nos.
– A mogłem jeszcze spać – wymamrotał i potarł włosy z tyłu głowy, chcąc tym samym ukryć zażenowanie.
– Zrzędzisz jak baba. – Sasuke wysiadł i wziął z tylnego siedzenia swoją torbę.
– Wcale nie.
– Oczywiście, że tak.

Na pływalni nie było absolutnie nikogo poza dwiema paniami z personelu pijącymi kawę w jednym z gabinetów. Naruto usiadł na brzegu basenu, sięgając nogami niezmąconej niczym tafli. Wzdrygnął się, woda była wyjątkowo zimna.
– Co tak siedzisz? – Sasuke wyszedł z szatni, trzymając w rękach jakieś przedmioty.
– Zimna woda. Po co ci to? – Niebieskie oczy spojrzały zaciekawione.
– Musimy zacząć trenować, ostatnio się nie popisaliśmy. – Sasuke wrzucił żółtą i czerwoną bojkę do basenu, po chwili sam schodząc do wody.
– To twoja wina, gdybyś mnie nie… – urwał, widząc, że chłopak w ogóle go nie słucha, tylko płynie wolno do przeciwległego końca. – …rozpraszał – dokończył już sam do siebie, patrząc na jego precyzyjne ruchy. Wyglądał niesamowicie i Naruto nagle zapragnął znów zatopić się w jego niezwykle miękkich i zmysłowych ustach. Zamknął oczy, czując jak ciało przechodzą miłe dreszcze. Wiedział, że to, jak patrzy na Sasuke, ma niewiele wspólnego z chęcią rywalizacji, choć oczywiście nadal chciał pokonać drania. Tylko że ten chłopak go fascynował, na każdy jego dotyk reagował drżeniem, a pocałunek… Czekał na takie chwile i w końcu zdołał przyznać się do tego stanu rzeczy sam przed sobą. Czekał, bo… – Aaa! – krzyk wydobył się z jego gardła chwilę po tym, gdy został złapany na kostkę i brutalnie wciągnięty do wody. – Oszalałeś? Wiesz, że to zabronione! Jakby ktoś zobaczył, dostałbyś niezły opierdol – wrzasnął.
– Ale nikogo nie ma, a ty bujałeś w obłokach – stwierdził Sasuke, zatykając mu usta dłonią. – Nie drzyj się.
Niebieskie oczy miotały błyskawice, a ich właściciel próbował wyszarpać się z uścisku, jednak rywal nie puszczał, wpatrując się w niego nieodgadnionym wzrokiem. W końcu Naruto skapitulował i pokiwał głową. Sasuke niechętnie zabrał rękę.
– Przepłyń dwie długości i pogadamy, okej? – Szyję Naruto połaskotał ciepły oddech. Drgnął lekko, ale po chwili przytaknął i już go nie było. Tym razem nie szalał, jego ruchy były jakby leniwe, wykonywane od niechcenia. Sasuke oparł się plecami o lekko chropowatą ścianę basenu. Ciężko mu było panować nad sobą, kiedy obiekt jego zainteresowania był tak blisko, zdawał sobie jednak sprawę, że jeżeli Naruto ma wrócić do formy, muszą skupić się na treningach. Takie sytuacje jak wczorajsza rozpraszały ich obu, a to odbijało się na wynikach. Najpierw obowiązki, potem przyjemności – pomyślał, niezbyt z tego postanowienia zadowolony.
– Dobra, weź czerwoną bojkę – zarządził, kiedy chłopak pojawił się z powrotem obok niego. Westchnął, gdy ten podpłynął i chwycił żółtą. 
– No co? – spytał z łobuzerskim uśmiechem.
– Nic. Teraz słuchaj, oglądałem nagrania z zeszłorocznych zawodów. Wychodzi na to, że twoim słabym punktem są zwroty, za słabo się odbijasz.
Naruto zmarszczył brwi, ale pokiwał głową na znak, że rozumie.
– Sprawdzimy, ty zaznaczysz miejsce mojego wynurzenia i na odwrót – poinformował Sasuke, odchodząc na odpowiednią odległość.
Naruto przytaknął pewny siebie, jednak po kilkunastu minutach i paru próbach, jego mina zrzedła. Sam, na własne oczy przekonał się, jak słabo wypadł na tle rywala.
– Teraz rozumiesz, dlaczego musimy to poćwiczyć?
Kiwnął głową, pomrukując coś pod nosem.
– Odbij się tak, żebyś mógł mnie dosięgnąć, nie wykonując żadnego ruchu. – Sasuke ustawił się w pewnej odległości od ściany basenu. – Zaczynaj.
Ten trening Naruto mógł zaliczyć do najbardziej męczących, jakie kiedykolwiek ktoś mu zafundował. Sasuke był bezlitosny, wytykał każdy najmniejszy błąd i zmuszał do coraz większego wysiłku. Chwilami miał naprawdę dość, ale on nie ustępował. W końcu, po naprawdę wielu próbach, zły jak diabli, odbił się na tyle mocno, że wynurzając się, chwycił Sasuke za ramiona. Niebieskie oczy, wcześniej pociemniałe z bezsilnej złości, momentalnie rozjaśnił  niesamowity blask.
– Udało się! – Nie do końca świadom tego, co robi, przylgnął do chłopaka całym ciałem.
Przez chwilę patrzyli na siebie, prawie stykając się nosami. Jeden – uśmiechający się szeroko, drugi – myślący w tym momencie tylko o tym, że ma ochotę pocałować tego młotka tu i teraz. Ciepły oddech ogrzał policzek Naruto, gdy Sasuke przyciągnął jego głowę jeszcze bliżej, usta delikatnie musnęły wargi… Naruto wcale nie miał ochoty tego przerywać, ale w pewnym momencie jego charakterek dał o sobie znać. Chwycił rywala i wciągnął pod wodę. Zaskoczony takim obrotem spraw Sasuke, nie zdążył nabrać powietrza, przez co po chwili zaczęło mu go brakować. Wynurzył się, wypuszczając z objęć chłopaka, co tamten wykorzystał, odpływając na pewną odległość.
– Naruto! – Oczy Sasuke wyrażały jakaś dziwną emocję. – Wracaj tu, musimy dokończyć trening.
– Akurat, trening – Ten tylko prychnął ze śmiechem.
– Nie igraj ze mną! – Zaczął płynąć w stronę blondyna, który w tym momencie zanurkował.
Sasuke pokręcił tylko głową. W tym momencie złapanie młotka nie stanowiło żadnej sztuki, ponieważ on po tym morderczym treningu zwyczajnie nie miał siły na takie zabawy. Udowodnił mu to już po kilku chwilach, przyciskając do ściany basenu. Obaj znajdowali się pod woda i mimo że chlor drażnił spojówki, nie zamykali oczu. Sasuke przesunął nosem po policzkach Naruto, na co ten uniósł zabawnie kąciki warg. Po chwili ich usta złączyły się w pocałunku, którego tym razem nie przerwał żaden z nich, po prostu zabrakło powietrza. Obaj wynurzyli się, łapiąc do płuc zbawienny tlen. Naruto, mimo że nadal nie był pewien, co to właściwie dla niego oznacza, po raz pierwszy od dłuższego czasu poczuł, że jest po prostu szczęśliwy, co dało się zauważyć w jego oczach. Sasuke z kolei, widząc radosne iskierki w niebieskich tęczówkach, czuł, że chyba totalnie zgłupiał, ale dla tego blond idioty jest w stanie olać nawet swoją reputację.
Zanim jednak zdążył coś zrobić, na pływalni zaczęły pojawiać się pierwsze osoby, mające mieć w najbliższym czasie trening. Obaj wyszli z wody, a następnie w ogóle opuścili budynek pływalni, żegnając się tylko krótkim „cześć”, bo przy drzwiach natknęli się na Kibę i Shikamaru. Naruto został z nimi, a Sasuke poszedł w stronę auli.

– Jesteś! – Neji rzucił torbę i usiadł na miejscu obok. – Nie wiesz, gdzie Uzumaki?
– A skąd mam wiedzieć? – odburknął Sasuke, który jednak doskonale wiedział, że chłopak siedzi teraz z przyjaciółmi na murku przed uczelnią.
– Widziałem, jak wychodziliście z pływalni. A tak poza tym, to co się stało, że wy w ogóle rozmawiacie ze sobą?
– Powiedzmy, że parę spraw zostało wyjaśnionych. Zresztą, co się tak interesujesz?
– A, bo wiesz… – Neji oparł głowę na ręce. – Hinata mnie męczy o jego numer telefonu. Skoro trenujecie razem, może ty byś mógł to jakoś załatwić?
 – Hinata? Twoja kuzynka leci na Naruto? – Sasuke zmarszczył brwi, patrząc na Nejiego tak jakby z pretensjami.
– No… tak. Właśnie tak. Więc jak będzie? Wiesz, dla niej to ważna sprawa. Chyba zabujała się w nim.
– Nie! – Sasuke spochmurniał na samą myśl, że „jego” młotek miałby się umawiać z kimś innym. Nie ma mowy. On był jego i tylko jego.
– Dlaczego?
– Z tego, co wiem, on kogoś ma – skłamał bez mrugnięcia okiem.
– Serio? Dziwne, od czasu Sakury nie widziałem go z żadną dziewczyną – zastanowił się Neji. – Jesteś pewien?
– Tak, jestem pewien. Niech Hinata lepiej sobie odpuści. – Odwrócił głowę, udając, że szuka czegoś w torbie. Nigdy w życiu nie pozwoli, żeby Naruto poszedł na randkę z Hyuugą.
– No, skoro tak. Powiem jej, nie będzie zachwycona. – Neji wzruszył ramionami, ale nie zamierzał drążyć tematu. Tym bardziej, że Sasuke, nagle bardzo na coś zły, wyjął swój notatnik i wlepił wzrok w tablicę.

Naruto szedł do domu pieszo, choć pogoda pozostawiała wiele do życzenia. W końcu czego można oczekiwać od listopada, to najgorszy miesiąc w roku. Deszcze, ulewy, zgnile liście i ogólnie przygnębiająca atmosfera. Przechodził właśnie obok przystanku autobusowego, kiedy podjechała ósemka. Przez chwilę kusiło go, by wsiąść, jednak gdy zobaczył tłum ludzi napierający na drzwi – zrezygnował. Powlókł się w stronę swojego osiedla, co chwilę spoglądając na niebo. Wyglądało, jakby zaraz miało się rozpadać. Westchnął, sam nie wiedząc, co myśleć. Chciał przed weekendem porozmawiać jeszcze z Sasuke, wyjaśnić kilka rzeczy, ale on w pewnym momencie zniknął mu z oczu. Naruto coraz bardziej zdawał sobie sprawę ze swoich uczuć do niego i nawet przestał przejmować się faktem, że są tej samej płci. Martwiło go jednak co innego, a mianowicie to, czy czarnowłosy geniusz przypadkiem nie bawi się jego kosztem. Te pocałunki, gesty, spojrzenia… Każdy głupi by się zorientował, że to nie są normalne zachowania między rywalami, tylko czy były szczere?  Naruto nie był pewien, czy Sasuke nie obrał sobie za punkt honoru odegrać się za to przedstawienie w pierwszym dniu semestru. Jeżeli się mścił – co według niego było prawdopodobne – to wybrał sobie okrutny sposób. Niesamowicie okrutny. Westchnął. Jakkolwiek starał się przez te ostatnie dni, nie mógł wyrzucić Sasuke ze swojej głowy, zagościł tam na dobre. Coraz częściej mu się śnił, coraz częściej wspominał te pocałunki. Bał się, że jeżeli to tylko gra, nie będzie potrafił zapomnieć. Ten chłopak w jakiś irracjonalny sposób zaczynał zapełniać pustkę powstałą po utracie bliskich. To nic, że kłócił się z nim, to nic, że był wredny – gdy Naruto go widział, cały drżał. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie czuł. Co będzie, jeśli okaże się, że Sasuke z niego zakpił? Czy będzie w stanie znieść takie rozczarowanie?
– Porozmawiam z nim – postanowił, wchodząc do klatki schodowej.



21 komentarzy:

  1. Nyaaaa.. Nawet bez poprawek jest super :3 Wyłapałam tylko kilka błędów.. I to literówek. Więc nie musisz się raczej przejmować ^^ Strasznie mi się podoba to, co sie dzieje między tymi dwoma.. są tacy słodcy :D

    OdpowiedzUsuń
  2. Owszem, Kimi ma całkowitą rację :3 W dodatku ta Narusiowa determinacja, ah, jestem pod wrażeniem, nie powiem.

    OdpowiedzUsuń
  3. Hmm.
    Czytam "Rywali" od początku - tak, jestem jedną z tych złych, które to czytają a nie komęcą. Wybaczysz, droga Sanu, jednak mam zawsze wrażenie ogromnego tłumu pod notkami i to chyba skutecznie zniechęca mnie do opiniowania kolejnych odcinków. Jednak od dziś postaram się to zmienić.

    Najmocniejszym atutem opowiadania jest chyba fabuła. Choć niepowiązana ze światem mangi, wiernie kanoniczna i oddająca potrzebę nieustającej rywalizacji pomiędzy Naruto i Sasuke. Osadzenie całej historii w realiach pływalni wydaje mi się posunięciem wręcz genialnym. Co jest w tym opowiadaniu wręcz oczywistą oczywistością i co w związku z tym pomija się przy wyliczaniu zalet - to jest LOGICZNE. Ta rywalizacja nie wzięła się znikąd, nie stoi też w miejscu - zmienia się razem z bohaterami, którzy obecnie ewoluują bardzo intensywnie. Podoba mi się tutaj dojrzałość i brak betonowych ramek, których niestety nie każdy pisarz potrafi uniknąć.
    Pełna jestem podziwu, że udało ci się zachować bezpieczną granicę w młotkowatości młotka. Choć czasami jej przerysowanie przydaje opowieści walorów komicznych, nie wydaje mi się, by tutaj było to na miejscu. Naruto jest idealnie wyważony - niegłupi, a jednak wciąż pozostający sobą. Natomiast absolutnie zachwycona jestem kreacją Sasuke, który choć nie całkiem pewny własnych odczuć i decyzji, w stosunku do Naruto zgrywa tajemniczego twardziela, który panuje nad sytuacją, a każdy jego krok jest starannie przemyślany i zaplanowany. Podobają mi się ich przepychanki słowne, w których Sasuke jest taki bardzo sasukowaty. Urzekła mnie jego opiekuńczość i zazdrość względem kolegów czy Hinaty ^^.
    Styl masz lekki i bardzo przyjemny w odbiorze, choć może nie powalający przebogatymi opisami czy dialogami ciętymi jak świeżo naostrzona brzytwa. Ot, idealny, by oddać prostą zawiłość opowiadania. Doceniam dbałość o akapity, przecinki na swoim miejscu, poprawność ortograficzną, brak literówek. To wyraża szacunek względem czytelnika. Czy masz może betę? Z krótkich informacji nie byłam w stanie wywnioskować, to bardzo przydatny wynalazek ;)

    Dzisiejszy odcinek to zdecydowanie cud, miód i pistacje. Zastanawiam się, czemu ja drżę, kiedy drży Naruto i dlaczego ten cwaniak Uchiha musi być taki cholernie seksowny. Bardzo realistyczna jest niepewność Uzumakiego, natomiast nade wszystko ukochałam wytrwałe i konsekwentne próby Sasuke podejścia do tego wszystkiego z chłodnym profesjonalizmem (jak na razie słabo mu idzie, ale widać, że się chłopak stara). To jest takie... urokliwe! Tak, zdecydowanie urokliwe. Kiedy oni w końcu będą razem tak już oficjalnie? im szybciej, tym lepiej. Z drugiej strony - im szybciej dzieje się akcja, tym bliżej koniec opowiadania. Więc może jednak nie przyspieszajmy, poczekamy spokojnie, aż historia rozwinie się sama.

    Jeszcze raz gratuluję kolejnego wspaniałego odcinka wspaniałego opowiadania oraz życzę łaskawości Wena w dalszej współpracy, bo Wen bardzo potrzebny jest. Czekam z niecierpliwością na kolejną część.

    Ściskam,
    Hamak

    OdpowiedzUsuń
  4. @ Hamak
    Dziękuję za naprawdę miły komentarz, o kurczę nie spodziewałam się, że tak może zostać oceniony ten fik, do którego momentami sama mam wątpliwości czy z czymś nie przesadzam. Podbudowałaś mnie.
    Co do bety: nie mam i nie zamierzam korzystać, bo dla wyłapania kilku literówek i przecinków opóźnianie publikacji tekstu jest bezsensowne.
    Jeszcze raz dzięki za komentarz:)

    OdpowiedzUsuń
  5. Łaał :D Jak zwykle super ^__^ Kurde jacy oni są słodcy *__* Pocałunek w basenie ... achh x33 A Naruto niech lepiej tyle nie myśli, bo mu to wyjdzie na złe xP (chodzi mi o to, że jest niepewny co do Sasuke) No ogólnie było super wszystko, każdy najmniejszy szczegół więc co bede wiecej pisać ;) Czekam na new i pozdrawiam ;***

    Arika-chan

    OdpowiedzUsuń
  6. Mam nadzieję- że Sasuke nie robi sobie jaj z Naruto, oby. Podobała mi sięreakcja Sasuke na to jak Neji powiedział że Hinata chce numer fona od Naruto. Podobał mi się i to bardzo. Nocia była boska. Czekam na niusa. Pozderki :*:*:*:*
    By: Cloud

    OdpowiedzUsuń
  7. Jeny czasami czuję się, jakbym była na tym basenie i czuła ich gorące oddechy i pocałunki ^-^ !!KOCHAM TAKIE UCZUCIA!! Jak Sasu robi sobie z Uzumakiego żarty, to ja tam wejde i go zabiję, totalnie mównię neeeeeeeee *.*
    Ceres

    OdpowiedzUsuń
  8. Najpierw chciałam przeprosić, że nie skomentowałam poprzedniej notki. Ostatni tydzień był ciężki. Ale teraz są wakacje i... i muszę powiedzieć, że sprawiłaś mi wielkim prezent na ich rozpoczęcie dodając kolejną notkę ^-^ A co do rozdziału: siedziałam jak na szpilkach i zastanawiałam się czy będzie coś bardziej hardcorowego jak Sasuke przyszedł do narutowego mieszkania, czy na basenie tak jak ostatnio sobie pozwolą. Doszłam jednak do wniosku, że deser, gdy się na niego dłużej czeka smakuje znacznie lepiej, więc takie podchody tylko wzbudzają apetyt. Coraz bardziej zżywam się z bohaterami i naprawdę nie wiem co zrobię jak się to opowiadanie skończy ^.~ Pociesza mnie tylko fakt, że pewnie wymyślisz coś jeszcze lepszego.
    Z Sasuke jest taki tygrys :D Nikt nie może zbliżyć się do jego terytorium. A kiedy ma zdobycz w hm, łapach? Czuje się panem świata.
    Z Naruto zaś jest taki mniejszy tygrys, który ucieka przed tym większym... jednak nie wystarczająco szybko, by nie dać się złapać ^.^
    Nie będę mówić, żebyś napisała jak najszybciej rozdział, bo przecież też masz swoje życie, ale fajnie by było jakby nowa notka ukazała się za niedługo ^^'
    I jeszcze raz dziękuję za wprawienie mnie w szampański nastrój dzisiejszego dnia :]

    OdpowiedzUsuń
  9. Rozdział mi się podobał - wzajemne relacje między Sasuke i Naruto naprawdę fantastycznie przedstawiłaś. Myślę, że właśnie takie momenty - kiedy, niby już coś czują, ale jednak do końca nie wiedzą - są najfajniejsze i najciekawsze :P Jeszcze raz brawa za to jak wspaniale je opisałaś.
    Strasznie spodobała mi się zaborczość Uchihy - uwielbiam ten motyw :D~
    Ogólnie odniosłam wrażenie, że rozdział jest taką "ciszą przed burzą". Wydaję mi się, że ta rozmowa z Sasuke będzie chwilą przełomową w życiu obydwóch. Opisy faktycznie poprawiły Ci się - też w pewnych momentach miałam wrażenie, że czuję te emocje - to też na plus.
    Coraz bardziej poznajemy też bohaterów - ich uczucia, niepokoje, coraz bardziej wyraźnie zostają zarysowane ich sylwetki (czego nie było w poprzednim opie - bo zwyczajnie było za krótkie)
    Pozostaję mi tylko, życzyć dużo wolnego czasu i obfitości w nowych pomysłach (czy ich realizacji)

    PS Wiem, że mój komentarz może być trochę chaotyczny - ale mam nadzieję, że nadążyłaś XD
    PS2 Za ubytki liter "c", "ć" czy "p" - i'm so sorry, ale klawiatura się zbuntowała
    PS3 Jakoś nie zauważyłam błędów xD

    OdpowiedzUsuń
  10. Yaaaaaaay *_* Jednak jak miszczyni to miszczyni ;33 Opko zarąbisteeee ;** czekam na neext

    OdpowiedzUsuń
  11. Pani Hamak napisała dokładnie to, co mi się nasunęło po tym rozdziale. Więc może nie będę się powtarzać, bo zgadzam się z nią w stu procentach.
    Odniosłam wrażenie, że Sasuke celowo pokpiwa z Naruto. xD
    W każdym razie rozdział mi się podobał, trochę wewnętrznych reflksji Uzumakiego, chyba już się zaczyna orientować w sutucaji, no i Uchiha, zazdrosny i zaborczy, normalnie jak smok. xDDD
    No i ciekaw jestem tej romowy, czy Naurto postawi kawę na ławę, a może Uchiha? No, zaciekawiłaś mnie straszliwie. *podskakuje niecierpliwie na stołku*

    Mam nadzieję, że wena cię nie opuści i nie bedziemy długo czekać na następną część. ^^

    Hibari.

    OdpowiedzUsuń
  12. Nie moge doczekac sie slow "kocham cie" ale jak sie domyslam zadnemu nie przyjdzie to latwo! xD

    Ana-chan

    OdpowiedzUsuń
  13. Witaj Sanu:)
    Hmm nigdy nie wpadłbym na pomysł, że Sasuke tylko chce się odegrać na Naruto... Mam nadzieję, że jednak tak nie będzie, bo sądząc po reakcjach czarnowłosego i jego myśleniu mogę wnioskować tylko jedno, że będzie "bombowo" ;p Oczywiście jakich słów bym nie użył po prostu nie mógł bym opisać Twego talentu. Każda notka jest na wysokim poziomie i potrafi zaciekawić tak aby na następną się czekało z wypiekami na twarzy ;]
    Na koniec już rutynowo życzę Ci droga Sanu abyś nie powzoliła swojej wenie wybrać się gdzieś na wakacje...
    Pozdrawiam.
    SasuNaru_HoroRen~

    OdpowiedzUsuń
  14. Sunako Naruka-chan20 czerwca 2009 21:53

    Łiiii!!! Nowy odcinek!! Czytałam z zapartym tchem. Jak Naru-chan może mieć jakieś wątpliwości co do Saska? Przecież to głupota, tu jest wszystko oczywiste xD. Niesamowite, nie wiem, jak to robisz, ale w całym opowiadanku nie znalazłam błędu, ani powtórzenia(może jakieś jest, ale w oczy się nie żuca). Zazdroszcze ci tego. Ja, jak napisze odcinek, to nie mam ochoty go już sprawdzać, tylko pisać następny xD. Czekam na ich rozmowę z wyczekiraniem ;]. A co do twojego komentarzyka - wyobrażałam se to tak, że to ubranie na nim prawie wisi, i nic nie widać. Nie wiem, może żeczywiście by to było widać, ale nie umiem wymyślać opowiadania do przodu, pisze od razu co mi do głowy po drodze przyjdzie, więc możliwe, że mogą być błędy takie jak ten (czyli błędy złego wyobrażenia sytuacji). Uwielbiam twojego bloga, sama trenuje 3 razy w tygodniu po dwie godziny płwanie, więc szczególnie przypadło mi do gustu ;] Czekam na następnego epka. Kończe już, bo się rozpisałam, całuski^^;*

    OdpowiedzUsuń
  15. Super :) Wyjątkowo mi się podobał ten rozdzialik. Ten ich trening i wzajemne...umizgi. Wszystko tak ładnie opisane, swobodnie i bez nachalności. Bez jakiegoś specjalnego wystudiowania. Zastanawiam się dlaczego wiele osób myśli, że jak tekst jest naćkany poetyckimi przemyśleniami, pełen metafor i przenośni, to znaczy że jest dobry? Ja twierdzę dokładnie na odwrót. Nawet Chmielewska piszę dla ludzi i po prostu i jest jedną z najlepszych polskich pisarek. To o czymś świadczy. Ale dobra, odeszłam od tematu ^^"
    Trochę mnie zaskoczyło, że po treningu Naruto został z Kibą i Shiką i wiesz...trochę mnie to wkurzyło, tak irracjonalnie pomyślałam, że rzeczywiście mógłby blondyn zostawić tych swoich durnych kumpli choć raz XDDD.
    No...miodzio. ^^


    Lloyd

    OdpowiedzUsuń
  16. O kurczaczki, robi się coraz ciekawiej ^^. Narobiłam sobie zaległości, ale jaka radocha, gdy przyjdzie czytać 5 nowych fragmentów. Przeczytałam wszystko jednym tchem. Dosłownie :) Ciekawe jak nasze kochane Robaczki przeprowadzą tą rozmowę...
    Sanu, pisałaś, że nie możesz wychwycić wszystkich błędów - ludzie, którzy "czepiają się" przecinków itp. nigdy sami niczego nie publikowali i nie wiedzą jak ciężko jest "betować" własny tekst. Nawet obosta beta nie wyłapie wszystkiego. Wniosek - olać to :P Jak komuś nie pasuje, niech nie czyta. O!
    Się rozpisałam 0o, szkoda że z pracą dyplomową nie idzie tak lekko...
    Pozdrawiam cieplutko z Białegostoku
    Odren aka sakura7

    OdpowiedzUsuń
  17. Ja tam nigdy nie zauważam braków typu "ę"... Ni czaje, jak takie coś może komuś przeszkadzać. Zwłaszcza w Twoim opowiadaniu, które tak mnie pochłania, że połykam odrazu całe zdania:P Co do treści... W końcu są treningi, z czego cieszę się niezmiernie. I fajne jest też to, że obaj coś do siebie czują ale tak powoli. Wogóle Twoje opo. jest jednym z dwu, które wogóle teraz czytam, gdyż zrobiłam sobie przerwę od yaoi. Jednak nie jestem w stanie opuścić kolejnej części Rywali;]

    OdpowiedzUsuń
  18. Co ja mogę o tym powiedzieć?Czytam Twoje opowiadania już od jakiegoś czasu i myślę,że naprawdę się do nich przykładasz.Błędy ograniczasz do minimum,a już nie powiem o innych zasadach pisowni.Masz naprawdę prawdziwy talent.Opisujesz to opowiadanie dosłownie tak jak jest w życiu.To nie jest ani trochę chaotyczne,ani nudne.Jest bardzo ciekawe i mam nadzieje,że doczekamy się wiecej takich.

    Pozdrawiam Matsuri Midori.

    OdpowiedzUsuń
  19. No i znowu musiałem nadrobić -.-. Dzisiaj nie będę się rozpisywał. Powiem tylko, że naprawdę masz talent i to, co piszesz nie dość, że jest wartościowe to do tego przemyślane i ładnie napisane. Nieczęsto zdarza mi się czytać tak dobrze skrojony fick. Te rozdziały, które teraz przeczytałem, są równie dobre, jak pozostałe. Wybacz, że nie rozpisuję się nad konkretnymi wątkami, nie wyłapuje błędów. Powiem tylko, że uwielbiam tępo, w jakim rozwija się akcja, ale już to pewnie mówiłem.
    Pozdrawiam ;*

    OdpowiedzUsuń
  20. Przez cały czas zastanawiałam się nad tym jaki będzie kolejny krok Sasuke. Jak będzie chciał wpłynąć na tego młotka, co zrobi, a tu proszę. Zapomniał mu powiedzieć o porannym treningu. Banalnie proste jak i niesamowicie realistyczne. Pasuje jak ulał. Kocham te wszystkie zabiegi Sasuke które mają na celu podanie mu Naruto na srebrnej tacy. Pobudka jaką mu zaserwował była bardzo hmm miło-ironiczna, co u Uchihy strasznie mi się podoba. Następnie kosztowanie tej czekoladki prosto z ust młotka, że też to ich nie rozproszyło.. I ów trening w basenie. Nie znam się zbytnio na takim zawodowym pływaniu, ale jak na moje oko Sasuke jest świetnym trenerem i na dodatek potrafi działać i robić pewne rzeczy po kolei jak należy a nie na szybkiego. Ten całus w wodzie niewinne i romantyczne, a zarazem z iskierkami drapieżności. Zastanawiam się tylko, czy brunet odważy się przyznać do tego, że to on wysyłał mu sms'a i przede wszystkim czy będzie chciał pokazywać się z Naruto publicznie. Niecierpliwie czekam na tą ich rozmowę to może być coś. Kolejna odsłona charakterów ich obu. Pozdrawiam serdecznie i życzę weny!

    OdpowiedzUsuń
  21. I znów ta lekkość pisania :) Rozdział bardzo dobry, niby chcę coraz szybciej czytać kolejne, żeby wiedzieć co dalej, a jednak kiedy pomyslę o oczekiwaniu na następny... to z nerwów obgryzam paznokcie :P Baaardzo podobała mi się pobudka zaserwowana Naruto. Niby mógł Mu powiedzieć wcześniej o treningu, ale przecież wtedy nie miałby pretekstu do odwiedzenia Go. Mrauuu uwielbiam tego cynicznego, wrednego drania ];> Chwała Twojej wyobraźni za to cudo ;*
    Pozdrawiam ciepło.

    OdpowiedzUsuń