Rywale - rozdział 23

Ostatnio zauważyłam, że czytelników i piszących SasuNaru jest coraz mniej – wnioskuję to po wielu różnych blogach. Czyżby moda na ten parring się skończyła? Tak czy inaczej, ja nadal nie uznaję innego yaoi z Naruto niż SasuNaru, a przyznam też, że ostatnie odcinki mangi (wreszcie ich spotkanie) mnie zmotywowały. Co nie znaczy, że mam więcej czasu. Wiem, że rozdział niesamowicie krótki (nie piszcie mi jak bardzo krótki, bo zdaję sobie sprawę z tego) i dodanie tego czegoś po 3 miesiącach może być parodią, ale mogłam wrzucić to co mam lub nic.

Teraz coś, co musze napisać, bo zbyt mnie to drażni. Kushino, jeżeli to czytasz, czy ja ci przypadkiem już dawno temu nie napisałam, że nie chce żadnych powiadomień od ciebie? Nie cenię pod żadnym względem twojej twórczość napakowanej błędami i nie zawierającej fabuły – zwłaszcza przez twoje podejście, w którym uważasz się za wytrawną yaoistkę (swoją drogą dowiedz się na czym naprawdę polega dysleksja, bo na pewno nie na tym, że ktoś nie zna reguł ortografii). Więc tym bardziej prowadzonej przez ciebie ocenialni nie docenię, bo ktoś, kto pisze m.in. „rególamin” nie jest żadnym autorytetem w ocenie stylistyki ani pisowni.

______________________________________

- Shikamaru, rusz tyłek i chodź, pogadamy z nim – Kiba próbował ściągnąć z łóżka kolegę, który nawet na chwilę nie oderwał wzroku od czytanej książki.

- Daj mi spokój, to takie kłopotliwe – Nara wreszcie uznał, że trzeba jakoś zareagować i podniósł się tak gwałtownie, że szatyn poleciał na swój tapczan po drugiej stronie małego pokoju w akademiku. – Nie lubię wtrącać się w czyjeś sprawy – dodał, jakby na usprawiedliwienie.

- Ale nie uważasz, że to dziwne? – Inuzuka nie dawał za wygraną. – Popatrz – doskoczył znów do długowłosego przyjaciela – nienawidzili się - ok. Niby się coś wyjaśniło – ok. Ale żeby nagle zaczęli spędzać ze sobą tyle czasu? To już nie jest normalne – wyliczał podekscytowany.

- Daj spokój, przecież Naruto razem z nim trenuje – Shikamaru złożył książkę i spojrzał gdzieś w kąt pomieszczenia. Nie zamierzał dyskutować na temat Naruto i Sasuke z Kibą. Już od jakiegoś czasu miał swoje pewne podejrzenia, a niedawno nabrał pewności, gdy zobaczył tę dwójkę razem w centrum handlowym. Stali przed sklepem ze sprzętem pływackim, a Naruto, jakby zupełnie nieświadomy tego, gdzie się znajdują, na krótką chwilę przytulił się do ramienia bruneta. Postronny obserwator zapewnie by tego nie zauważył, ale Nara, czasem ku swojemu utrapieniu, potrafił dostrzegać najdrobniejsze szczegóły.

- Wiem – Kiba skoczyła na równe nogi, a na jego twarz wypłynął cwany uśmieszek.

- Co wiesz? – Długowłosy starał sie zachować obojętny wyraz twarzy.

- Wiem, dlaczego Naruto spędza z Uchihą tak dużo czasu.

- Wiesz?

- Chce go wykiwać i zgarnąć stypendium! – Inuzuka wyglądał jakby właśnie odkrył Amerykę. – Pozna jego słabe punkty i to wykorzysta – ciągnął zadowolony z siebie.

Shikamaru tylko wywrócił oczami, ale w środku odetchnął ulga. Co jak co, ale Kiba i sekret pasują do siebie jak pięść do nosa. Zresztą, czym on się martwił. Szatynowi można postawić słup na środku chodnika , a on w niego wejdzie, tłumacząc się, że przecież wcześniej tam nie stał. Nie to, że Inuzuka był głupi czy coś, ale zwykle jego głowę zaprzątało tak dużo nieistotnych rzeczy, że te mające znaczenie zwyczajnie mu umykały.

- To co, idziesz ze mną do Naruto? – przedmiot rozważań przewał te rozmyślania.

- Nie, jestem już umówiony. – Nara podszedł do szafy i przejrzał zawartość, zastanawiając się, co ubrać na randkę z Temari. Po chwili doszedł jednak do wniosku, że nie chce mu się przebierać, a to co ma na sobie ostatecznie ujdzie. – Twój chomik śpi w moim bucie – zdążył jeszcze zauważyć, zanim przymknął szafę.

- Wiem, widziałem. Ciekawe dlaczego zawsze wybiera twoje – zastanowił się szatyn.

- Bo ja częściej zmieniam skarpetki? – wzruszył ramionami Nara.

- Ej, chcesz mi powiedzieć, że moje buty śmierdzą? – Kiba skoczył jak oparzony.

- Poniekąd. – Długowłosy zdążył zrobić unik przed lecącym w jego stronę, spleśniałym już nieco pączkiem.

- Kierowca raidowy, Naruto Uzumaki, wysuwa się na prowadzenie – wrzeszczał blondyn, nie przejmując się zupełnie tym, że na liczniku ma 60, bo szybciej Sasuke nie pozwalał mu jechać po nierównej polnej drodze. Próbował co prawda kilka razy dodać gazu, ale kiedy widział w lusterku zmrużone oczy bruneta i minę mówiącą: jeszcze raz, a do końca życie będziesz jeździł jako pasażer – rezygnował.

- Uważaj, bo wjedziesz w krowi placek, a ręczę, że nie pojadę wtedy do myjni – skwitował złośliwie Uchiha.

- Czyli że co, sam wyczyścisz? – odgryzł się blondyn.

- Nie, słonko, ty to zrobisz – oparł się wygodnie i popatrzył na drogę.

- Sasuke, a będę mógł pojeździć po mieście? Już od tygodnia wlokę się tylko po tych polach, nawet nie mogę nikomu zaimponować.

- Jak to nie? O, jest już pierwsza zainteresowana, patrzy na ciebie – Sasuke wskazał ręką na stojącą za ogrodzeniem krowę.

- Bardzo śmieszne - Uzumaki tylko prychnął i przez dłuższy czas nie odezwał się już do czarnowłosego.

W końcu jednak jego podejście musiało się zmienić, bo drogę polną zastąpiła już szosa, a niewiele później minęli tabliczkę informująca, że oto właśnie wjechali z powrotem do miasta. Naruto spojrzał niepewnie na Sasuke, a ten tylko westchnął cierpiętniczo.

- Jedź – stwierdził, po krótkiej chwili.

O dziwo, blondynowi udało się pokonać drogę do domu Uchihy nie powodując większych szkód. Przynajmniej dla właściciela Hondy było to dziwne, bo sam Uzumaki wysiadł z samochodu z przekonaniem, że jednak jest świetnym kierowcą, tylko Sasuke się nie zna.

Na podjeździe stał samochód Itachiego, tym razem jednak nie blokował wjazdu. To oczywiście znaczyło, że długowłosy jest w domu. Sasuke otworzył drzwi rezydencji i rzucił kurtkę na wieszak. Niedawno urwał się w niej uchwyt, a nie bardzo miał kto przyszyć. Nie żeby takie sytuacje nie zdarzały się wcześniej, zawsze jednak jakoś przekupywał brata, żeby się tym zajął. Itachi zwykle miękł, kiedy widział Sasuke nie bardzo wiedzącego, co ma zrobić z igłą i nitką. Jemu samemu też nie pasowała rola tymczasowej szwaczki, ale wolał nie narażać swojej młodszej wersji na samookaleczenie.

Naruto wszedł za brunetem do przedpokoju, a potem do kuchni. Zamierzali napić się kawy i pouczyć na test z logiki. Co prawda miał on się odbyć dopiero za tydzień i blondyn mocno protestował przed zaprzątaniem sobie głowy pytaniami tak wcześnie, jednak Sasuke uznał, że warto się porządnie przygotować. Tym bardziej, że osoba, która otrzyma stypendium pływackie, nie może spaść poniżej pewnej średniej. Co zresztą akurat czarnowłosemu nie groziło, ale uparł się i już. Nie potrzebował tych pieniędzy, ale to wiązało się z pewnym prestiżem.

- Rozpuszczalna z mle… - nie dokończył pytania, bo właśnie w tej chwili z salonu rozległ się czyjś śmiech. Tylko to… był śmiech dziewczyny.

Sasuke wyszedł do holu łączącego kuchnię z największym pokojem w domu. Stanął w przejściu, a Uzumaki wyjrzał mu przez ramię. W pokoju na kanapie ustawionej tyłem po nich siedział Itachi i Sakura, a na ekranie telewizora na wprost widać było długowłosego z dezodorantem w ręku. Najwyraźniej udawał jakąś gwiazdę rocka. Itachi show – przemknęło blondynowi przez myśl, przypomniał sobie płytę z takim napisem. Sasuke mówił, ze jego brat udawał Boba Segera. Roześmiał się sam do siebie na widok wygibasów starszego Uchihy . To zaalarmowało siedząca parę.

- O, Sasuke – Itachi odwrócił głowę, a jego mina, która jeszcze przed chwilą wyrażała coś w rodzaju szczęścia, zrzedła. – Miałeś wrócić później – stwierdził.

- Co ona tu robi? – młodszy Uchiha odpowiedział pytaniem na pytanie.

- Ona jest moim gościem – długowłosy nagle wstał.

Sakura, która przed momentem także się odwróciła, teraz utkwiła wzrok w podłodze.

- To ja już pójdę – wymamrotała.

- Nie – Itachi chwycił ją za przegub dłoni. – Nigdzie nie pójdziesz. To tak samo mój dom jak i Sasuke.

- Świetnie! – czarnooki prychnął ze złością i odwrócił się z zamiarem wyjścia. – Widzę, że niektórzy tu zadowalają się resztkami – rzucił jeszcze pogardliwym tonem.

Naruto dostrzegł jak twarz Sakury blednie, a w oczach długowłosego pojawia się wyraz nieudawanego gniewu.

– Tym razem przesadziłeś. Przeproś ja! – krzyknął Itachi.

- Chyba kpisz – Młodszy Uchiha, chwytając blondyna za rękaw, pociągnął go do wyjścia.